GOEIEMORGEN/MIDDAG/AVOND/NACHT!
Welkom! Kijk rond, beleef t maar, plaats dan ook uw commentaar! 
Linkermenu: Wie Is Er, mijn logs, logs in archief, wat weetjes over mij en vergeet niet de “links” onderaan!
Enjoy and be my guest! (zelfmeegenomen cosumpties mogen genuttigd worden)
Ik heb dus elders een weblog aangemaakt.
Verwacht er nog niet te veel van, ik moet het daar nog allemaal opnieuw inrichten en zo, maar misschien is het leuk om te volgen hoe ik lekker zit te hannesen daar!
Ik hoop jullie daar weer te treffen!
Ik ga hier niet eens mijn best doen om er nog iets leuks van te maken. Mijn weblog is "verhuisd", het zou allemaal beter en leuker worden, maar IK denk daar anders over, en met mij velen, heb ik begrepen uit alle reacties. Het ziet er niet meer uit hier, het is ook niet goed aan te passen, er klopt geen ruk meer van. Voor dit soort bloggen moet je gestudeerd hebben, en nu ben ik wel handig, maar geen nerd. Als ik een andere passende weblog-site heb gevonden zal ik daar gebruik van maken. Dan hoort u wel van mij, haha! Heb geduld dus! Graag….
En daar ligt het dan, de pracht en praal… ter aarde gestort, door wind verdreven naar een laag-bij-de-gronds niveau… Tsja, hoogmoed komt voor de val, zegt men!
Het lijkt allemaal zo prachtig netjes in de tuinaarde te zijn gevallen, zo netjes op z’n plaats, toch? Nou mooi niet! Het ligt ook door de hele tuin, in de kamer, de keuken, de gang, de w.c. en op de trap! En ik maar stofzuigeren!
Hm… ik had misschien eerder moeten bladzuigeren?
Op moederdag zat zij, laat in de middag, op het grasveld voor het huis van mijn ouders. Met de rug naar ons toe, benen gekruist, het hoofd gebogen.
Ik moest denken aan een oude foto, waarop ik net zo zit als zij, met een nog kleine priemel-pruttel-krullen-dochter naast me: ik leerde haar de aloude kunst van het rijgen van een bloemenketting, van madeliefjes, van uit de tijd dat cadeautjes nog niets hoefden te kosten en mensen daar zo extra blij van werden… 
Daarom was ik echt geroerd toen zij me de madeliefjes-halsketting kwam omhangen. Dankjewel, mijn grote-flinke-steile-haren dochter!
Hij brak, maar ik heb m nog…
Het was er weer zo een… zo’n onvergetelijke… om nog een beetje op na te sudderen…
Kippenvel-percussie ergens in een centrum, een stevige maaltijd voor een ondergrondje, een lachwekkend mobiel telefoongesprek op straat, een DIJK van een Dijk, bier, zweet, sfeer, muziek, dans, een openbare plas, de keuze tussen een sandwich of een kadetje, een mannen-vriendschap, een intimiteit in een gezonde omgeving, veel water, een gemiste telefoonoproep, een te vroeg afgaande wekker, een bemodderde vloer, een late Moederdag, een bbq…
Morgen begint de week weer.
Ik maak mij geen illusies, maar mocht u mij onverhoopt missen morgen op het net: De Libra gaat weer eens ff fijn de bloemetjes buiten zetten! Als u haar echt niet kan missen: zoekt en gij zult vinden!
Onze deuren staan weer open…
Buiten warmt het weer ons vel
Iedereen komt binnen lopen
Kinderen doen hun buiten-spel…
En weer bloeit onze roze boom
En weer wordt onze kleding licht
En weer worden wij ietsje loom
En weer: steeds later gordijnen dicht…
Maar iets… iets is er anders nu…
Iets is niet meer wat het eerst was
Een iets, een zijn, individu?
Iets anders aan mijn tuin-terras…
Geen kleuren-geuren-Lotus-deuren
Geen Do-getingel-tangel-lach…
We laten het maar zo gebeuren
Maar ‘k denk wel aan ze, elke dag…
Het is wel algemeen bekend geloof ik…. BF maakt mij gelukkig, hij weet waar ik blij van word bijvoorbeeld. Veel romantiek bouwt ie er niet omheen allemaal, maar ook daarvan weet hij dat dat niet aan mij besteed zou zijn 
…
Dus zomaar vanavond hoppekee hier heb je een cd… maar hij weet echwel hoe blij ik daarmee ben! Mijn meest favo geniale goosebumps freaking out zieleprikkelende muzikant!!! Bedankt voor de nieuwe Prince, mijn prins-zonder-paard! 
Met een warm-weer-weekend in aantocht had ik er al rekening mee gehouden. Wat de pot zou moeten gaan schaffen zo tussendoor. En met een geen-zin-in-een-ravage-keuken-plan heb ik de ingredixebnten voor een broodje gezond maar alvast kant-en-klaar in de koelkast gezet.
Na een uur wandelen zaten mijn vriendin en ik ff lekker aan een bakkie in de tuin.
Geen ballen, geen waterzakjes… Totdat de poort openzwaaide en mijn uitgezwommen zoon kwam binnenfietsen, met vriend X…en o ook vriend Y….en ja, ook vriend Z! “Geen soep???” verbaasden de dudes zich…
Toch leuk om te merken hoe snel ze zich weten aan te passen…
